Verdwaald

Jannes heerlijke middagdutje duurde iets langer dan verwcht, en haar ouders waren te druk met elkaar om er een einde aan te forceren. Om half vier werd Janne wakker, wintertijd dus. Nog nét even tijd om een luchtje te scheppen, daarvoor waren we tenslotte op de Veluwe. Snel in de auto naar een onontgonnen stukje bos. Na een paar minuten is de snelweg al nauwelijks meer hoorbaar en wanen we ons oermensen, eeuwen terug. Prachtige hei, jeneverbesstruikjes, berken en daarachetr donker bos. Ergens in dat bos moet een schaapskooi zijn, en na flink wat ploegen door mul zand arriveren we daar inderdaad. De schapen en Janne hebben weer veel lol met elkaar, maar we kunnen niet te lang blijven, want we moeten nog terug naar de auto. De kaart is nog net te ontcijferen en we kiezen een slimme binnendoorroute. Na een lastig begin van het pad, blijkt het toch echt een modderig en zanderig ruiterpad te blijven. We ploegen voort, en komen uiteindelijk in het donker bij de auto terecht. De ax is niet meer eenzaam op de parkeerplaats: er staat een stoere Jeep naast. Erik grapt nog dat het vast de boswachter is om ons vermanend toe te spreken over verstoring van de nachtrust en te dreigen met een boete. Nou. Het is de boswachter om ons vermanend toe te spreken over verstoring van de nachtrust en te dreigen met een boete. Maar die krijgen we niet, want daarop waren we voorbereid. En we hadden een mooi verhaal over het ruiterpad, en konden bovendien onze bloedmooie dochter in de strijd werpen. Trouwesn, Erik had voor zijn werk nog een module over bekeuringssituaties gemaakt, dus hij kon nog weerstand bieden in de A, B en C stijl. Niet nodig allemaal. Met een 'nooit meer doen' verdwijnt bromsnor in zijn auto, start, maar meer dan gekuch komt er niet uit. Na een besmuikte lach bieden we toch maar onze hulp aan. Zo'n stadse kerel midden in het donkere bos...