Hakken

Op het dakterras waren we aan het spelen, toen Janne opeens begon te dansen. Ik snapte pas na een paar seconden dat het op de maat van de heimachine was...

Roze-dag

Wat voor kleur wil je aan Janne?
Jij mag kiezen.
Ok, dan kies ik wat moois.
Pappa?
Ja?
Het is vandaag wel roze-dag!

jannes woordenboek

mamma
pappa
janne
hannah
nijntje

oog
oor
neus
mond

die
nee!

open
dicht
boven
buiten
aan
uit

bal
bad
bedje
foon
auto
boom

vogel
eendje
vis
poes
woefwoef
beer
aap
leeuw
boe/koe

happen
appel
peer
worst
kaas

drinken
fles
beker
water

etenstijd

We maken ons natuurlijk weer veel te druk als ouders: als Janne trek of honger heeft merken we dat echt vanzelf wel.
Maar toch is het onmogelijk om geen energie te stoppen in het voeren.

Allerlei trucs heb ik al verzonnen om er toch nog een hapje extra in te krijgen. Naast het klassieke vliegtuigtrucje dan, dat trouwens nooit heeft gewerkt:
- eerst even lekker laten drinken en dan pas eten
- mengen van suf eten met dingen die Janne wel erg lekker vindt (banaan en bruine bonen dus)
- afleiden door oevr Jannes buik te aaien, te zingen, te schommelen, bonken of grimassen
- zelf aan het eten lebberen en doen alsof ik het lekker vind
- de plastic babylepel vervangen door een glimmend stoere volwassen theelepel, en die weer door een andere als dat niet helpt
- Janne niet van een lepel laten eten, maar eerst van een vinger, en daarna de lepel in de strijd werpen
- Janne laten happen uit het potje, en met schudden meer voer naar haar mond laten druppen
- Niet in één haal, maar in verschillende etappes laten eten

en weer...

En weer ben ik verbaasd over Jannes razendsnelle stappen. Niet dat ze Salapasjes neemt, of zelfs dat ze door het huis stapt, maar toch... Elke dag ontpopt ze meer.
- Grapjes met me maken door eten uit mijn mond te pikken, of er weer in terug te stoppen en er intussen erg snood bij kijken.
- De eerste echte stappen nemen, haar knuistjes vastgehouden door twee vaderhanden
- De kierende deur openwrikken en de gang ontdekken
Ik word ook steeds enthousiaster over onszelf: wij kunnen ook veel!

Verdwaald

Jannes heerlijke middagdutje duurde iets langer dan verwcht, en haar ouders waren te druk met elkaar om er een einde aan te forceren. Om half vier werd Janne wakker, wintertijd dus. Nog nét even tijd om een luchtje te scheppen, daarvoor waren we tenslotte op de Veluwe. Snel in de auto naar een onontgonnen stukje bos. Na een paar minuten is de snelweg al nauwelijks meer hoorbaar en wanen we ons oermensen, eeuwen terug. Prachtige hei, jeneverbesstruikjes, berken en daarachetr donker bos. Ergens in dat bos moet een schaapskooi zijn, en na flink wat ploegen door mul zand arriveren we daar inderdaad. De schapen en Janne hebben weer veel lol met elkaar, maar we kunnen niet te lang blijven, want we moeten nog terug naar de auto. De kaart is nog net te ontcijferen en we kiezen een slimme binnendoorroute. Na een lastig begin van het pad, blijkt het toch echt een modderig en zanderig ruiterpad te blijven. We ploegen voort, en komen uiteindelijk in het donker bij de auto terecht. De ax is niet meer eenzaam op de parkeerplaats: er staat een stoere Jeep naast. Erik grapt nog dat het vast de boswachter is om ons vermanend toe te spreken over verstoring van de nachtrust en te dreigen met een boete. Nou. Het is de boswachter om ons vermanend toe te spreken over verstoring van de nachtrust en te dreigen met een boete. Maar die krijgen we niet, want daarop waren we voorbereid. En we hadden een mooi verhaal over het ruiterpad, en konden bovendien onze bloedmooie dochter in de strijd werpen. Trouwesn, Erik had voor zijn werk nog een module over bekeuringssituaties gemaakt, dus hij kon nog weerstand bieden in de A, B en C stijl. Niet nodig allemaal. Met een 'nooit meer doen' verdwijnt bromsnor in zijn auto, start, maar meer dan gekuch komt er niet uit. Na een besmuikte lach bieden we toch maar onze hulp aan. Zo'n stadse kerel midden in het donkere bos...

Maatje

We willen zo graag, en jij ook. Maar soms zijn we toch iets te enthousiast.

Je bent een grote held en je groeit keurig met de onderkant van de curve mee. Met een beetje rekken bleven de rompers passen. Van het instapmaatje 50 hebben we inmiddels afscheid genomen, maar maatje 62 kan, met een beetje goede wil nog wel over je boeddhabuikje geschoven worden. Ook jassen hebben we tot nu toe niet al te ruim gekocht.

Met de aankoop van een nieuwe winterjas namen we toch de sprong. Het was een hele investering (Bij Bij Hans, 6,95 euro), dus we dachten nu eens aan maatje 80. De dikke stof van de mouwen kan best omgeslagen worden, toch? En er moet een dikke trui onder kunnen? Nou dan. Kijk, met een beetje proppen kunnen we zelfs Jannes vingertoppen zien. En zeg nou zelf, ze straalt toch met zo'n nieuwe jas?

Geheimpje

De meeste kinderen lijken in weekjes vakantie met hun ouders enorme groeispurten te maken en ineens allerlei nieuwe dingen te kunnen. Het herfstweekje op de Veluwe had weinig van dat soort verrassingen in petto. Ook mooi. Misschien ontdekken we geen nieuwe kanten van je omdat we je elke dag op de voet volgen. Misschien heb je als echte 'dondersteen' geen boodschap aan verwachtingen. Maar misschien was je wel gewoon een beetje suf van de verkoudheid, en van je nieuw tandje boven. Happen wordt binnenkort doorbijten. Toch nog een verrassing dus...

Los!

Al maanden weet Janne alle hoeken en gaten van de kamer te bereiken met de vrije techniek: rollen, opkrabbelen, verdraaien, uitstrekken, en verder rollen. Af en toe een stukje tijgerern tussendoor, maar niet ergens recht opaf. Vanavond waren de gelukkige ouders getuige van een eerste stijlvolle sprint van Janne: ze stoof op twee handen, een voet en een knie dwars door de kamer. Nu is het definitief, en hebben de ouders geen uitvluchten meer: alles moet aan de kant, alles vast, alles omhoog, gebarricadeerd en afgesloten. Janne is los!